Zilte verhalen vol passie

Marianne den Hartog

Iedereen heeft er wel een in zijn of haar omgeving; een persoon die veel heeft meegemaakt in het leven en hier ook eindeloos mooie verhalen over kan vertellen. Verhalen waarbij je aan iemands lippen hangt en waar je uren naar kunt luisteren. Zo iemand is Marianne den Hartog. Ze is kunstenares, zeilmaker en fervent zeilster, maar bovenal een avonturier.

Haar excentrieke vader trok er met zijn vrouw en vier kinderen elke zomer op uit in hun Randmeer. Wekenlang zwierven ze daarmee over het Wad. Eerst met zijn zessen in één boot, later verdeeld over twee Randmeren. Op haar negentiende vertrekt Marianne naar de zeevaartschool. Al snel belandt ze aan boord van een oude kustvaarder met een kapitein die zich niet altijd aan alle regels houdt.

Nadat haar ouders zijn overleden en Marianne en haar zussen de zolder opruimen, vinden zij de steuntjes die haar vader had gemaakt om te zorgen dat ze konden droogvallen met hun Randmeer. Ze vraagt haar zussen of ze met haar nog een keer terug willen naar het Wad met een Randmeer. Een van haar zussen heeft nog een oude boot liggen en zo geschiedde dat ze ruim dertig jaar later opnieuw in een Randmeer op het Wad zeilen. Sindsdien vaart Marianne elk jaar met haar eigen Randmeer op het IJsselmeer en het Wad.

Op advies van goede vriend en schrijver Michiel Scholtes, zet Marianne haar verhalen op papier. Scholtes helpt haar daarbij. Jarenlang ligt het manuscript op de plank, nog niet klaar om uitgegeven te worden. Tot deze zomer.

Op 27 oktober staat Marianne in haar huiskamer in Muiderberg klaar om haar boek te presenteren. Voor de deur staat haar Randmeer gepavoiseerd en met een groot bord met de kaft en de flaptekst van het boek ervoor. In de spotlights staan is niets voor haar en zenuwachtig loopt ze heen en weer. De zenuwen zijn nergens voor nodig. Zodra ze start met haar speech hangt iedereen aan haar lippen. Vol passie vertelt ze de ene anekdote na de andere.

De cover van het boek is zo’n anekdote. Haar vader vond het niet alleen leuk om te fotograferen maar ook om de gemaakte foto’s zelf te ontwikkelen. Eerst in een donkere kamer, later met de ontwikkeling naar de kleurenfotografie stond hij in de kleine keuken met zijn chemicaliën. Marianne’s moeder vermaande hem dan alles op te ruimen om in diezelfde keuken het eten klaar te kunnen maken. De foto van de cover is de allereerste kleurenfoto die haar vader heeft ontwikkeld en het meisje op de foto is Marianne.

Haar boek leest net zo gemakkelijk als dat ze vertelt. Vlot, recht voor zijn raap en vol passie en avontuur. Een absolute aanrader als je het ons vraagt.

Wij volgen Marianne den Hartog al wat langer. Op zeilwereld.nl/toerzeilen/marianne-den-hartog-en-haar-randmeer/ vind je alvast een tipje van de sluier van een van haar verhalen.