Zeilen is emotie
Ik ben een jaar of 15 als mijn eigen zeilwereld op slag verandert. Tot dan toe bestaat het voornamelijk uit weekendjes weg, vakanties op het water en een paar oversteekjes naar Engeland. Uit verveling pak ik het boek ‘Solo Rond De Wereld’ van Ellen MacArthur uit de boekenkast van m’n vader. Het is slecht voor mijn nachtrust. Niet alleen omdat ik het boek slecht weg kan leggen, maar ook omdat er in rap tempo dromen ontstaan. Ik stel me voor hoe ik door het kanaal in Les Sables-d’Olonne naar buiten vaar, op weg naar de startlijn van de Vendée Globe, ik teken Mini 650’s en IMOCA’s in al m’n schriften en beeld me al zeilend op de Noordzee in dat ik rond Kaap Hoorn vaar.
In diezelfde boekenkast staat ook een boek van Tania Aebi, genaamd ‘Solo’. Alleen met een Contessa 26 rond de wereld op jonge leeftijd, hoe gaaf moet dat zijn? Maar geld voor een boot heb ik niet en mijn andere hobby’s en vrije tijd opgeven gaat me een stap te ver. Toch is de drang naar zee sterker geworden en zijn mijn idolen niet alleen meer muzikanten, maar ook zeilers en zeilsters.
Een paar jaar later start de zesde editie van de Vendée Globe. Dee Caffari en Samantha Davies doen mee als de enige twee vrouwen in de vloot. Via de website volg ik de wedstrijd van dag tot dag. ‘Mam, moet je eens kijken!’ Ik laat mijn moeder een video zien van een hyperactieve Sam Davies die op haar ‘Roxy’ aan het dansen is op Cyndi Laupers ‘Girls just wanna have fun’. De video maakt grote indruk op me, net als het boek van MacArthur. Het oceaanracen is niet alleen nors voor je uitkijken met een veel te snelle boot onder je kont, oceaanracen is emotie, lol en menselijkheid.
Het is diezelfde emotie waardoor ik afgelopen najaar alle wedstrijden van de Puig Women’s America’s Cup heb gevolgd en nauwelijks iets van de Youth America’s Cup heb gezien. Het damesteam doet het buitengewoon goed en hun hoge stemmen snijden gemoedelijk door de gesprekken van de commentatoren door. De complimentjes na belangrijke manoeuvres over en weer, terwijl ze met bijna 40 knopen over de baan scheuren, stemmen me ongekend vrolijk. Dit hebben we nodig in de America’s Cup. Er is geen enkele reden te bedenken waarom een vrouw geen AC75 zou kunnen besturen.
It is a man’s world. But it wouldn’t be nothing without a woman or a girl.
Helaas heeft James Brown nog altijd gelijk als het gaat om de zeilwereld. Het is een mannenwereld. Het aandeel vrouwen in de grote zeilraces is nog altijd veel te laag, en doen ze wel mee, dan is het ‘bijzonder’ in plaats van doodnormaal. En aan het niveau ligt het echt niet. Dat bewezen Marit Bouwmeester, Odile van Aanholt en Annette Duetz dit jaar maar weer eens met hun gouden plakken op de Olympische Spelen. Begin november werd Marit Bouwmeester nog terecht uitgeroepen tot World Sailor of the Year. Ze is de meest succesvolle Olympische zeilster. Niet in Nederland, niet in 2024, maar internationaal, ooit!
Van tieners in een optimist, tot olympische kampioenen, van doe-het-zelvers tot oceaanracers; Dit magazine is een eerbetoon aan de zeilende vrouw. Niet omdat ze bijzonder zijn, maar omdat de zeilsport ze nodig heeft.
Riemer
Lees het artikel in het hele Zeilwereld magazine 2024-3
Foto's
Auteur
Riemer Witteveen
Riemer Witteveen zeilt zelf het liefst solo of shorthanded. Interviews en verhalen met zeilers blijven uit zijn pen stromen. Met zijn videoskills en zijn liefde voor zeilen zet hij zich in voor Zeilwereld.
