Quelinda: terug van weggeweest
Quelinda is het schip van Charlotte Dorren en haar man, Paul. In september zijn ze teruggekomen van een wereldreis met deze Northwind. Charlotte schreef voor Zeilwereld over alledaagse belevenissen. Bijzondere momenten, klein en groot en lang niet altijd rozengeur en maneschijn. Samen blikken we terug op haar reis!
Drie jaar en drie maanden zijn Charlotte Dorren en haar man Paul Verschuur met hun Quelinda, een Northwind47, op reis geweest. Charlotte schreef 3,5 jaar lang elke maand een blog voor Zeilwereld. De laatste etappes van de reis waren via hun eigen website te volgen. Sinds een aantal weken zijn ze weer terug en kijken wij samen met Charlotte terug op hun geweldige avontuur.
In mei 2022 gooiden Charlotte en Paul de trossen los. Huis en haard verkocht en met alle ingrediënten: een goed uitgeruste boot, de nodige voorbereidingen, lessen uit de ervaringen van anderen, adviezen en een open agenda.
Wat is vrijheid?
De vrijheid en het avontuur lonken. Een heerlijk gevoel, maar wat is eigenlijk die vrijheid? Gaan waar en wanneer je wilt, wakker worden zonder wekker en dagen vullen met wat zich voordoet op steeds weer een unieke plek. Toch ontdekt Charlotte dat vrijheid niet altijd betekent dat alles, altijd en overal kan. Onverwachte omstandigheden vragen om flexibiliteit en geven kleur aan dat gevoel van vrijheid. Slapen is altijd met een oog en oor open, alert op de geluiden om je heen. Vrijheid, maar afhankelijk van de elementen. Wachten op gunstig weer of vertrekken van een fijne plek omdat de wind dat zo beslist. Geen romantische vakantie, maar een way of life waarin je samen hard werkt. Elkaar treft op kwetsbare momenten. Wil je vrijheid ervaren, dan moet je leren meebewegen met wat zich aandient, samen, en daarin ook een eigen ritme vinden.
Paul en Charlotte hebben genoten van hun reis. Ze hebben veel mensen ontmoet en er zijn mooie vriendschappen ontstaan.
Het lange oceaanzeilen, weken onafgebroken op zee, bleek een waardevolle ervaring, al ontdekten ze dat ze meer genieten van het leven dichter bij de kust. Het besef dat de oceaan zo diep is dat je er een uur over zou doen om de bodem te bereiken, maakte dat Charlotte zich nietig voelde. Het maakte haar ook onzeker. Zoals ze zelf zegt: “Ik ben daar gewoon minder goed in.” Korte afstanden van vijf tot zeven dagen gaan prima. Op die afstanden is het weer beter te voorspellen, kunnen ze het beiden beter overzien, maken ze makkelijker keuzes en genieten ze daardoor veel meer.
Ze hebben veel landen gezien maar Charlotte heeft geen mooiste plek. “Ze zijn elk op hun eigen manier prachtig. De ene plek heeft schitterende natuur, het andere land heerlijk eten en weer een andere bestemming zit vol cultuur. En de mensen? Die zijn overal behulpzaam en even aardig.”
Bevoorrecht
De tegenstellingen tussen arm en rijk zijn in sommige gebieden groot. “We zijn bevoorrecht met ons Nederlandse paspoort. Op Curaçao hebben we op het consulaat ervaren hoe een Venezolaan probeerde een visum voor Amerika te krijgen. Op zoek naar een veilig bestaan betaalde hij een jaarsalaris, om zonder verdere vragen direct te worden afgewezen. Daarna waren wij aan de beurt. Binnen een paar minuten was alles geregeld, en met een ‘veel plezier in Amerika’ liepen we terug naar de boot.” Charlotte had er maagpijn van.
Twee type zeilers
Onderweg ontdekten Paul en Charlotte dat er grofweg drie typen zeilers zijn die de wereld rondzeilen. Echte zeilers, de mijlenvreters. Dan heb je de reiziger, die de boot meer als vervoermiddel ziet om de wereld te ontdekken, zoals zijzelf. En je hebt de vluchters, die om uiteenlopende redenen vooral lijken weg te varen van iets. Dat vonden Paul en Charlotte soms lastig. Uitingen van frustratie of gemopper richting het land en de mensen vonden ze moeilijk. Je bent en blijft te gast.
Charlotte vertelt dat er een baai was waar een aantal zeilers, na een diefstal van boord, een negatieve review had achtergelaten op Navily, een app die onder zeilers veel wordt gebruikt. Wat zij zich misschien niet realiseerden, is de impact ervan: andere zeilers bleven weg, terwijl juist hun komst zorgde voor inkomen voor de bakker, de groentestal en het cocktailbarretje. “We hadden het er heel fijn.”
Charlotte begrijpt dat een diefstal schrik en frustratie oproept, maar benadrukt ook dat je in arme gebieden niet de kat op het spek moet binden door je boot vol dure spullen te behangen of met geld te strooien. Uiteindelijk draait reizen ook om wederzijds begrip. Jouw aanwezigheid heeft impact, en vrijheid is het mooist wanneer die met respect wordt gedeeld.
Leercurve
Charlotte heeft pas op latere leeftijd leren zeilen, terwijl Paul al van kinds af aan zeilt. De leercurve van Charlotte is in het begin dan ook zeer steil. Ze hoopte dat ze ooit net zo goed zou worden als Paul, maar ook hij leert onderweg natuurlijk steeds bij.
Charlotte en Paul hebben hun reis een jaar lang intensief voorbereid, maar eenmaal onderweg leren ze hun Quelindasteeds beter kennen. “Elk geluidje aan boord ken je, en je herkent dan ook snel wanneer er iets mis is.”
Ze leren ook dat ze blindelings op elkaar kunnen, en moeten, vertrouwen. Ze leren vooral communiceren. “Paul is bijvoorbeeld snel, ik heb vaak meer tijd nodig om over iets na te denken. Ik ben aan boord gaan doen waar ik goed in ben. Maar dat moet je wel eerst uitvinden.”
Charlotte ontdekt onderweg dat ze een goed gevoel voor het weer heeft. Ze voelt het weer, leert naar de wolken kijken en naar de kleur van de zee. Ze zit er niet vaak naast. Paul daarentegen kijkt liever op de meters.
Opstapper
Vlak voor de laatste oversteek terug naar Europa doet zich een dilemma voor. Charlotte en Paul zien er beiden tegenop om weer zo lang op zee te zijn en het weer zal een stuk minder gunstig zijn dan tijdens de eerste oversteek. Ze bespreken in Amerika verschillende scenario’s. Quelinda op transport terug naar Europa laten gaan, Quelinda bij een makelaar te koop leggen of een opstapper meenemen. De drive om het af te maken geeft de doorslag. De man van een vriendin is een zeiler en heeft een oceaanoversteek op zijn bucketlist staan. Ze besluiten om hem mee te nemen als opstapper.
Paul en Charlotte kregen op voorhand een aantal goede tips van bevriende Engelse zeilers hoe aan boord met elkaar om te gaan. Het pakte zeer goed uit. “ Het was fijn om een extra paar handen en ogen aan boord te hebben, zodat niet alles alleen maar op Paul of mij aankwam. En het gaf ons ook een bepaalde rust aan boord. Paul en ik belanden soms samen in een patstelling, en door een derde persoon aan boord kwam er vaak de doorslag in beslissingen die genomen moesten worden.”
Quelinda te koop
Eenmaal thuis besluiten Paul en Charlotte dat Quelinda toe is aan een nieuw avontuur maar wel zonder hen. Het schip is zo goed uitgerust voor vertrek dat ze dit schip aan een ander gunnen die op reis wil. Paul en Charlotte zetten hun geliefde Quelinda te koop.
Update december 2025; Quelinda heeft nieuwe eigenaren en gaat op weg naar een nieuw avontuur.
Op de vraag of er een andere zeilboot komt, luidt het antwoord: “Misschien komt er wel een motorboot. Er zijn nog zoveel mooie binnenwateren te ontdekken in Nederland of bijvoorbeeld de Donau. Om te zeilen kunnen we met vrienden mee, of we huren een zeilboot. Een ding is zeker, het water blijft trekken!”
Meer weten?
Alle reisverhalen van Charlotte en Paul vind je op www.sailingquelinda.nl
